در دنیایی که تقریباً همهچیز به اینترنت و تکنولوژی گره خورده، داشتن مهارتهایی مثل برنامهنویسی و سئو دیگر یک انتخاب لوکس نیست، بلکه یک ضرورت است. من بهعنوان یک برنامهنویس و سئوکار، مسیر حرفهای خودم را دقیقاً از همین نقطه شروع کردم؛ جایی که علاقه به ساختن، تحلیل کردن و بهینهسازی با هم تلاقی پیدا میکنند.
برنامهنویسی برای من فقط نوشتن کد نیست. برنامهنویسی یعنی حل مسئله، یعنی تبدیل یک ایده خام به چیزی که واقعاً کار میکند و برای کاربر ارزش ایجاد میکند. از طراحی ساختار یک وبسایت گرفته تا پیادهسازی منطقهای پشتصحنه، همیشه سعی کردهام کدی بنویسم که هم تمیز باشد، هم قابل توسعه و هم در دنیای واقعی کاربرد داشته باشد.
ما کار میکنیم، یاد میگیریم، پیشرفت میکنیم، اما احساس رضایت دائماً عقبتر از ما حرکت میکند. انگار شادی همیشه یک مرحله جلوتر ایستاده و هر بار که میرسیم، جای خودش را عوض میکند.
مشکل از تنبلی نیست.
مشکل از کمکاری نیست.
مشکل حتی از نداشتن فرصت هم نیست.
مشکل این است که ما در دورهای زندگی میکنیم که مقایسه، بیوقفه و بیرحم شده است.
هر روز زندگیهای ویرایششده را میبینیم؛ موفقیتهای فیلترشده، شادیهای نمایشی و استانداردهایی که واقعی نیستند اما واقعی به نظر میرسند. نتیجه؟
احساس عقبماندگی، حتی وقتی در مسیر درستی هستیم.
نسل امروز زود خسته میشود چون:
ما یاد گرفتهایم بدویم، اما یاد نگرفتهایم بایستیم.
شاید وقتش رسیده تعریف موفقیت را کوچکتر، انسانیتر و شخصیتر کنیم.
شاید لازم است گاهی بدون عکس، بدون استوری و بدون توضیح، از چیزی خوشحال شویم.
نه برای دیده شدن؛
فقط برای خودمان.